Klimaatverandering voelt abstract totdat je in een weiland staat dat drie weken onder water heeft gestaan. Ik wilde geen standaard klimaatverhaal schrijven met grafieken en doemscenario's, maar laten zien wat het betekent voor mensen die er elke dag mee te maken hebben.

Vier maanden heb ik doorgebracht bij boerengezinnen in de Alblasserwaard en Vijfheerenlanden. Niet als journalist die een dag langskomt, maar echt meelopen. Om vijf uur 's ochtends bij het melken staan, meehelpen met sloten uitbaggeren, koffiedrinken in de keuken terwijl ze vertellen over hun zorgen.

De data verzameling was intensief. Neerslagcijfers vanaf 1950, grondwaterstanden, bodemdaling, subsidiestromen. Ik sprak met hydrologen van Deltares, waterschapsbestuurders en klimaatwetenschappers. Het lastige was die harde cijfers verweven met zachte verhalen zonder dat het aanvoelt als een lesje.

De opbouw van het verhaal verschilde per draft. Eerst begon ik chronologisch, toen thematisch, uiteindelijk koos ik voor een structuur die pendelt tussen het persoonlijke verhaal van één boer en de grotere context. Zijn mislukte aardappeloogst wordt het vertrekpunt voor uitleg over bodemdaling en extreme neerslag.

Fotografie speelde een grote rol. Ik werkte samen met een fotograaf die het gebied al jaren documenteert. Zijn beelden van ondergelopen weilanden, kapotte drainage en verdroogde sloten in de zomer gaven het verhaal visuele kracht. Tekst en beeld moesten samen één verhaal vertellen.

De publicatie leverde verrassend veel reacties op van andere boeren en zelfs beleidsmakers. Twee Tweede Kamerleden gebruikten fragmenten tijdens een debat over klimaatadaptatie. Dat was niet het doel, maar wel mooi dat een verhaal van onderop invloed had op discussies bovenin.

Wat ik anders zou doen: meer tijd nemen voor de eerste versie. Ik dacht dat ik na vier maanden research snel kon schrijven, maar het kostte nog zes weken om de juiste toon en structuur te vinden.